Kompletny przewodnik po roślinach

Kaktus Zielona Kula

Echinopsis calochlora

Kaktus Zielona Kula (Echinopsis calochlora) to mały, kulisty kaktus skupiskowy, pochodzący z Brazylii i Paragwaju. Z czasem tworzy gęste kępy jaskrawozielonych kul pokrytych kolcami, a wiosną i latem wydaje duże, pachnące białe kwiaty otwierające się nocą.

Echinopsis

Echinopsis eyriesii

Echinopsis eyriesii to kaktus o kulistym pokroju pochodzący z Ameryki Południowej (Argentyna, Boliwia i południowa Brazylia), znany z ciemnozielonej, żebrowanej łodygi oraz dużych, białych, pachnących i efemerycznych kwiatów, które otwierają się nocą. Jest to gatunek odporny i łatwy w uprawie, idealny zarówno dla początkujących, jak i kolekcjonerów.

Echinopsis huascha

Echinopsis huascha

Echinopsis huascha, znany powszechnie jako kaktus pochodnia, to kaktus kolumnowy pochodzący z aridowych regionów Catamarca i La Rioja w Argentynie, gdzie rośnie na wysokościach od 900 do 2000 metrów. Tworzy zwarte kępy wyprostowanych lub płożących się pędów, pokrytych żółtawymi cierniami, osiągając wysokość około 1 metra. Jego efektowne kwiaty, o barwach od pomarańczowej przez żółtą po czerwoną, pojawiają się wiosną i wczesnym latem, kontrastując z szarozielonym kolorem łodygi.

Kaktus Wielkanocny

Echinopsis oxygona

Echinopsis oxygona to klasyczny kaktus kulisty, który z wiekiem nabiera lekko kolumnowego kształtu. Jest powszechnie ceniony za okazałe kwiaty w kształcie trąbki, które mogą być białe lub różowawe i wydzielają delikatny zapach – zazwyczaj otwierają się nocą. Pochodzący z Ameryki Południowej, tworzy kolonie kolczastych 'kulek' poprzez wytwarzanie bocznych odrostów.

Kaktus peruwiański

Echinopsis peruviana

Kolumnowy kaktus pochodzący z Peru, który rozgałęzia się u podstawy i może osiągać około 5 metrów wysokości. Posiada niebiesko-zielone pędy z 6 do 8 szerokimi, zaokrąglonymi żebrami, białawymi areolami i brązowymi cierniami. Dojrzałe okazy wytwarzają duże, pachnące, lejkowate białe kwiaty, które otwierają się nocą od późnej wiosny do lata. Roślina zawiera alkaloid meskalinę, dlatego jej uprawa lub posiadanie może podlegać regulacjom prawnym w niektórych krajach.

Echinopsis

Echinopsis tubiflora

Echinopsis tubiflora, znany powszechnie jako echinopsis, to kaktus o pokroju kulistym do krótko-kolumnowego, pochodzący z wyżyn Boliwii i północnej Argentyny. Jego ciemnozielony, żebrowany pęd pokryty jest kępkami jasnych cierni o ciemnych końcówkach. Wytwarza spektakularne, białe kwiaty w kształcie lejka z bladozieloną gardzielą, które otwierają się nocą i trwają zaledwie jeden lub dwa dni. Z czasem roślina ma tendencję do tworzenia odrostów, tworząc gęste kępy, które nadają silny charakter architektoniczny suchym ogrodom lub nasłonecznionym parapetom.

Duma Madery

Echium candicans

Duma Madery (Echium candicans) to okazały, wiecznie zielony krzew rodzimy dla wyspy Madera w Portugalii. Wytwarza spektakularne, stożkowate kłosy kwiatowe gęsto upakowane niebiesko-fioletowymi kwiatami, które przyciągają pszczoły, motyle i kolibry. Roślina odporna i łatwa w pielęgnacji, idealna do ogrodów śródziemnomorskich, krajobrazów nadmorskich oraz skalistych zboczy. Po zaaklimatyzowaniu jest wyjątkowo odporna na suszę i dobrze rośnie w ubogich glebach przy minimalnej pielęgnacji.

Żmijowiec babkowaty

Echium plantagineum

Żmijowiec babkowaty (Echium plantagineum) to roślina jednoroczna lub dwuletnia z rodziny ogórecznikowatych (Boraginaceae), pochodząca z regionu Morza Śródziemnego, Afryki Północnej i Azji Południowo-Zachodniej. Tworzy szorstką, owłosioną rozetę liści, zanim wypuści rozgałęzioną łodygę z lejkowatymi kwiatami, które zmieniają kolor z różowego na głęboki niebiesko-fioletowy w miarę otwierania się. Gatunek osiąga 20-90 cm wysokości, kwitnie od wiosny do lata i jest bardzo popularny wśród pszczół i trzmieli ze względu na obfitą produkcję nektaru. Żmijowiec babkowaty dobrze znosi suszę i ubogie gleby, ale poza swoim naturalnym zasięgiem, m.in. w Australii i Kalifornii, jest uważany za chwast i częściowo inwazyjny. Roślina zawiera alkaloidy pirolizydynowe, które czynią ją toksyczną dla zwierząt pasących się i mogą podrażniać skórę przy kontakcie.

żmijowiec zwyczajny

Echium vulgare

Żmijowiec zwyczajny (Echium vulgare) to dwuletnia lub wieloletnia roślina zielna z rodziny ogórecznikowatych (Boraginaceae), naturalnie występująca na łąkach, miedzach, nasypach i suchych siedliskach w całej Europie, w tym w Polsce. Tworzy przyziemną rozetę owłosionych liści, z której w drugim roku wyrasta wzniesiona, gęsto szczeciniasta łodyga o wysokości 30–90 cm. Od maja do września kwitnie drobnymi, lejkowatymi kwiatami, które otwierają się różowe i stopniowo błękitnieją – to typowa cecha całego rodzaju Echium. Kwiaty są chętnie odwiedzane przez pszczoły i trzmiele, dzięki czemu roślina jest ceniona jako ważna roślina miododajna. Toleruje suszę, ubogą piaszczystą i kamienistą glebę oraz jest łatwa w utrzymaniu, jednak cała roślina zawiera alkaloidy pirolizydynowe, a szczeciniaste włoski mogą podrażniać skórę.

Eclipta biała

Eclipta prostrata

Eclipta biała, znana na całym świecie jako Bhringraj, to płożąca się roślina zielna o ogromnym znaczeniu w medycynie ajurwedyjskiej. Charakteryzuje się małymi, białymi, pojedynczymi kwiatami oraz łodygami, które mogą przybierać czerwonawy kolor. Jest to roślina niezwykle odporna, preferująca wilgotne środowiska, często spotykana w pobliżu rzek i bagien w regionach tropikalnych.

Kwiat Perskiego Dywanu

Edithcolea grandis

Edithcolea grandis, znana jako Kwiat Perskiego Dywanu, to niezwykły, pełzający sukulent pochodzący z suchych regionów Afryki Wschodniej. Jej pędy są rozgałęzione, kolczaste i przybierają barwy od szarozielonej do brązowej. Najważniejszą cechą tego gatunku są wspaniałe kwiaty, które mogą osiągać nawet 13 cm średnicy, prezentując złożone geometryczne wzory i żywe kolory przypominające splot perskiego dywanu. Jest to roślina bardzo poszukiwana przez kolekcjonerów, jednak wymaga precyzyjnej pielęgnacji ze względu na wrażliwość na przelanie.

Moczarka argentyńska

Egeria densa

Egeria densa, znana powszechnie jako moczarka argentyńska, to zanurzona roślina wodna pochodząca z cieków i jezior południowo-wschodniej Ameryki Południowej (Brazylia, Argentyna, Urugwaj, Chile). Należy do rodziny żabiściekowatych (Hydrocharitaceae) i jest jedną z najpopularniejszych roślin akwariowych na świecie dzięki bardzo szybkiemu wzrostowi, łatwości uprawy oraz doskonałej zdolności do natleniania wody i pochłaniania azotanów oraz fosforanów, co pomaga przeciwdziałać zakwitom glonów. Charakteryzuje się cienkimi, rozgałęzionymi łodygami, które mogą przekraczać metr długości, pokrytymi okółkami jasnozielonych, wstęgowatych listków. W sprzyjających warunkach wytwarza małe, białe, trójpłatkowe kwiaty unoszące się na powierzchni wody. Ze względu na swoją żywotność, poza kontrolowanym akwarium lub oczkiem wodnym, jest uważana za gatunek inwazyjny w wielu regionach świata, gdzie tworzy gęste podwodne dywany zdolne do zmiany ekosystemów wodnych; należy więc obchodzić się z nią ostrożnie, unikając wyrzucania fragmentów łodyg do naturalnych zbiorników wodnych.

Karmona drobnolistna

Ehretia microphylla

Karmona drobnolistna (Ehretia microphylla, synonim Carmona retusa) to wiecznie zielony krzew z rodziny ogórecznikowatych (Boraginaceae), pochodzący z Azji Południowej i Południowo-Wschodniej, od Indii przez Chiny i Japonię aż po północną Australię. Jej drobne, lśniące, ciemnozielone i szorstkie w dotyku liście mają długość 1,5–4 cm. Przez cały rok wytwarza małe, białe kwiaty w kształcie gwiazdek, a następnie czerwono-pomarańczowe owoce wielkości ziarnka pieprzu. W naturze dorasta do 4 metrów wysokości, ale ze względu na rozgałęziony, grubiejący z czasem pień, stała się jedną z najpopularniejszych roślin na bonsai pokojowe w kulturze zachodniej – jej nazwa nawiązuje do chińskiej prowincji Fujian (dawniej Fukien), skąd trafiła do handlu bonsai. Na Filipinach napar z jej liści był tradycyjnie stosowany w leczeniu kaszlu, biegunki i dolegliwości żołądkowych.

Hiacynt wodny

Eichhornia crassipes

Hiacynt wodny (Eichhornia crassipes) to wolnopływająca roślina wodna pochodząca z dorzecza Amazonki w Ameryce Południowej. Ceniona za błyszczące, sercowate liście i delikatne, lawendowo-fioletowe kwiaty przypominające storczyki, należy do najszybciej rosnących roślin na Ziemi. Choć jako roślina ozdobna stawów jest niezwykle efektowna, może stać się wysoce inwazyjna w naturalnych ciekach wodnych.

Oliwnik

Elaeagnus

Elaeagnus to rodzaj wytrzymałych krzewów i małych drzew, cenionych za srebrzyste, łuskowate ulistnienie oraz drobne, pachnące jesienne kwiaty, po których pojawiają się jadalne owoce przypominające jagody. Rodzaj ten, pochodzący z umiarkowanych stref Azji, Europy i Ameryki Północnej, obejmuje zarówno gatunki zimozielone (takie jak oliwnik kłujący), jak i liściaste (takie jak oliwnik baldaszkowy i oliwnik srebrzysty), a wszystkie charakteryzują się dużą odpornością i zdolnościami adaptacyjnymi.

Oliwnik Ebbingego

Elaeagnus × submacrophylla

Oliwnik Ebbingego (Elaeagnus × submacrophylla) to szybko rosnący, zimozielony krzew hybrydowy, powszechnie uprawiany jako żywopłot lub osłona przeciwwietrzna w klimacie umiarkowanym. Powstały ze skrzyżowania E. macrophylla i E. pungens, wyróżnia się srebrzystym ulistnieniem i pachnącymi kwiatami pojawiającymi się jesienią.

Oliwnik wąskolistny

Elaeagnus angustifolia

Elaeagnus angustifolia, powszechnie znany jako oliwnik wąskolistny lub oleaster, to liściaste drzewo lub duży krzew pochodzący z Azji Zachodniej i Europy Południowo-Wschodniej. Ceniony jest za efektowne, srebrzystoszare ulistnienie, pachnące kremowożółte kwiaty oraz małe, jadalne owoce przypominające oliwki. Wyjątkowo odporny na niekorzystne warunki – toleruje silne mrozy, suszę, ubogie gleby i zasolenie. Jest szeroko stosowany jako wiatrochrony, pasy ochronne oraz w zdobniczym kształtowaniu krajobrazu. Uwaga: w wielu regionach, szczególnie w zachodniej części Stanów Zjednoczonych, uznawany jest za gatunek inwazyjny.

Oliwnik kolczasty

Elaeagnus pungens

Elaeagnus pungens, powszechnie znany jako oliwnik kolczasty lub srebrnik, to wiecznie zielony krzew pochodzący ze wschodniej Azji, szczególnie z Japonii i Chin. Posiada skórzaste liście z zielonymi wierzchnimi stronami i srebrzysto-brązowymi spodami, tworząc efektowne dwubarwne ulistnienie. Jesienią wytwarza małe, intensywnie pachnące rurkowate białe kwiaty. Ceniony za wytrzymałość, dobrze rośnie w ubogich glebach, znosi suszę i silne wiatry, jest szeroko stosowany jako żywopłot, wiatrochrona i roślina ozdobna.

Olejowiec gwinejski

Elaeis guineensis

Olejowiec gwinejski (Elaeis guineensis) to palma z rodziny arekowatych, pochodząca z tropikalnych nizin Afryki Zachodniej, szczególnie z rejonów Zatoki Gwinejskiej. W stanie dzikim osiąga wysokość od 20 do 25 m, jednak w uprawie rzadko przekracza 15 m. Jej pojedyncza kłodzina, naznaczona bliznami po starych liściach, zwieńczona jest koroną długich, pierzastych liści o długości od 5 do 7 m. Rozdzielne kwiatostany męskie i żeńskie dają owocostany składające się z jajowatych, czerwono-pomarańczowych owoców. Ich miąższ oraz nasiona dostarczają odpowiednio oleju palmowego i oleju z nasion palmy, co czyni ten gatunek najważniejszym na świecie źródłem roślinnych tłuszczów.

Kwandong Eumundi

Elaeocarpus eumundi

Elaeocarpus eumundi, znany jako kwandong Eumundi lub kwandong gładkolistny, to wiecznie zielone drzewo z rodziny Elaeocarpaceae, pochodzące z lasów deszczowych północno-wschodniej Australii – od półwyspu Cape York przez środkowo-wschodni Queensland aż po północną Nową Południową Walię, gdzie rośnie na wysokościach do około 1000 m n.p.m. W swoim naturalnym środowisku dorasta do 12–25 m wysokości, ale w uprawie jako drzewo ogrodowe lub uliczne zazwyczaj osiąga 8–15 m z wąską, wyprostowaną koroną o szerokości 3–5 m. Skórzaste, błyszczące ciemnozielone liście są skupione na końcach gałęzi i z wiekiem żółkną zamiast czerwienieć, a nowe pędy mają brązowo-różowy odcień. W okresie od listopada do grudnia (w miejscu pochodzenia) pojawiają się grona kremowobiałych, wiechowatych kwiatów, po których następują niebieskie, owalne pestkowce z kwaśnym, ale jadalnym miąższem, wykorzystywanym do dżemów i galaretek. Dzięki gęstemu, odpornemu wzrostowi drzewo jest powszechnie sadzone jako drzewo osłonowe lub uliczne i przyciąga ptaki żywiące się nektarem i nasionami.

Wywłócznik ośmiopręcikowy

Elatine hydropiper

Elatine hydropiper, powszechnie znana jako wywłócznik ośmiopręcikowy, to drobna wodna roślina dywanikowa rodzima dla Europy i umiarkowanej strefy Azji. W akwarium tworzy gęsty, bujny zielony dywan, przez co jest cenioną rośliną pierwszego planu w aquascapingu. Wizualnie zbliżona do Hemianthus callitrichoides 'Cuba', znana jest z wymagających warunków uprawy – potrzebuje intensywnego oświetlenia, dozowania CO2 i stabilnych parametrów wody.

ponikło

Eleocharis

Eleocharis (ponikło) to rozległy rodzaj wieloletnich roślin bagiennych i wodnych z rodziny ciborowatych (Cyperaceae), obejmujący ponad 200 gatunków rozpowszechnionych na całym świecie. Rośliny charakteryzują się bezlistnymi, rurkowatymi, jasnozielonymi łodygami, które rosną w gęstych kępach przypominających trawę. W akwarystyce najpopularniejszym gatunkiem jest Eleocharis acicularis – „karlikowa trawa włosowata” – ceniona za tworzenie gęstego, zielonego dywanu na dnie akwarium. Gatunek Eleocharis palustris (ponikło błotne) jest często uprawiany w oczkach wodnych i siedliskach bagiennych. Roślina naturalnie rozmnaża się za pomocą podziemnych kłączy i rozłogów (stolonów); na szczytach łodyg tworzy drobne, kłosowate kwiatostany o brązowo-zielonej barwie.

Eleuzyna indyjska

Eleusine indica

Mała roślina jednoroczna z rodziny wiechlinowatych, szeroko rozpowszechniona w ciepłych regionach świata do około 50 stopnia szerokości geograficznej. Charakteryzuje się szybkim wzrostem, tworząc gęste kępy o wysokości 15–90 cm. Blaszki liściowe są równowąsko-lancetowate, o długości 5–30 cm, przeważnie nagie i kilowate z charakterystyczną białą lub srebrzystą nasadą. Wykształca wyjątkowo mocny i włóknisty system korzeniowy, odporny na wyrywanie. Nasiona są małe, o barwie od czarnej do brązowej, produkowane obficie – do 120 000 na roślinę – i łatwo rozprzestrzeniane przez wiatr i wodę. Wymaga pełnego nasłonecznienia i nie toleruje cienia, preferując dobrze przepuszczalną glebę. Przeprowadza fotosyntezę typu C4, co umożliwia wzrost w gorącym klimacie. Kwitnienie przypada na okres od lipca do sierpnia, kwiaty są zielonkawo-żółte; nasiona dojrzewają od sierpnia do października. Występuje na terenach ruderalnych, pastwiskach i polach uprawnych.

Eleutherine bulbosa

Eleutherine bulbosa

Eleutherine bulbosa (syn. Eleutherine plicata) to cebulowa i kłączowa roślina zielna, bezłodygowa, pochodząca z Amazonii i szeroko rozpowszechniona od południowego Meksyku po tropikalną Amerykę Południową. Tworzy kępy o wysokości od 20 do 30 cm, z cebulami o czerwonawych łuskach przypominających czerwoną cebulę, liśćmi pojedynczymi, lancetowatymi i podłużnie pofałdowanymi oraz białymi lub różowymi kwiatami w kształcie gwiazdy, które otwierają się o zmierzchu. Jest to jedna z najbardziej tradycyjnych roślin leczniczych rdzennych ludów Amazonii, o cebulach bogatych w naftochinony, antrachinony i flawonoidy.

Perz właściwy

Elymus repens

Perz właściwy (Elymus repens) to wieloletnia trawa kłączowa, bardzo rozpowszechniona w Europie, Azji i Ameryce Północnej, gdzie jest uważana za jeden z najbardziej uporczywych i trudnych do usunięcia chwastów. Rozprzestrzenia się szybko za pomocą cienkich i ostro zakończonych podziemnych kłączy, zdolnych do regeneracji nowej rośliny nawet z małego odciętego fragmentu. Tworzy gęste i splątane dywany, toleruje niemal każdy rodzaj gleby, światła i wilgoci, dlatego rośnie spontanicznie w ogrodach, na polach, w żywopłotach i przy drogach. Mimo że jest chwastem, ma długą tradycję stosowania jako roślina lecznicza i jest częściowo jadalna.

emilia jastrzębcowata

Emilia fosbergii

Emilia jastrzębcowata to jednoroczna roślina zielna o wzniesionym pokroju, pochodząca z tropikalnych i subtropikalnych regionów Ameryki, która obecnie rozprzestrzeniła się jako roślina ruderalna na kilku kontynentach. Dorasta do około 1 metra wysokości, posiada cylindryczną łodygę i naprzemianległe, ząbkowane liście, które zmieniają kształt od jajowatych u nasady po lancetowate na szczycie. Jej rurkowate kwiaty w odcieniach czerwieni, różu lub fioletu zebrane są w małe koszyczki przypominające pędzel, pojawiając się praktycznie przez cały rok. Często spotykana jest dziko rosnąca na poboczach dróg, nieużytkach, w ogrodach i na obszarach uprawnych.

Emilia sonchifolia

Emilia sonchifolia

Emilia sonchifolia to jednoroczna roślina zielna z rodziny astrowatych (Asteraceae), pochodząca z tropikalnej Azji, a obecnie naturalizowana w prawie całej Brazylii, zwłaszcza na nizinach przybrzeżnych Północy, Północnego Wschodu i Południowego Wschodu. Rośnie prosto, ma cylindryczną, delikatną i słabo rozgałęzioną łodygę, osiągając od 30 do 70 cm wysokości. Liście odziomkowe tworzą rozetę, natomiast liście łodygowe ułożone są spiralnie; rurkowate kwiaty, o barwie od liliowej do różowej, zebrane są w małe, szczytowe koszyczki, które przypominają pędzel – stąd popularne nazwy „pędzel studenta” i „kwiat-pędzel”. Jest to roślina spontaniczna i odporna, spotykana na poboczach dróg, nieużytkach, w ogrodach i na terenach uprawnych, gdzie zachowuje się jak pospolity chwast.

Encefalartos

Encephalartos

Encyclia fragrans

Encyclia fragrans

Encyclia fragrans (syn. Prosthechea fragrans) to sympodialny storczyk epifityczny pochodzący z lasów tropikalnych i mglistych Meksyku, Ameryki Środkowej, Karaibów (Jamajka, Portoryko) oraz północnej części Ameryki Południowej (Brazylia, Ekwador, Kostaryka). Tworzy zwarte, owalne pseudobulwy, z których każda wyrasta z pojedynczego, skórzastego i wzniesionego liścia. Wytwarza pędy z pachnącymi kwiatami o barwie od zielonkawobiałej do kremowej, z białą warżką ozdobioną fioletowymi prążkami. Kwiaty wydzielają słodki aromat przypominający miód i wanilię, który jest najbardziej intensywny wieczorem.

Englerowa Fałszywa Taro

Englerarum hypnosum

Englerarum hypnosum to rzadki, monotopowy tropikalny aroid pochodzący z wapiennych lasów krasowych południowo-zachodnich Chin, Laosu i Tajlandii. Dawniej klasyfikowany w rodzaju Alocasia, został wyodrębniony do własnego rodzaju Englerarum na podstawie molekularnych badań filogenetycznych. Rośnie jako litofił na wilgotnych wapiennych półkach skalnych na wysokości 800–1000 m n.p.m., tworząc kolonie poprzez rozrastanie się kłączy. Jego duże, ciemnozielone liście ze srebrzystoszarym wzorem czynią go wyjątkowo ozdobną rośliną pokojową.

Bananowiec abisyński

Ensete ventricosum

Bananowiec abisyński (Ensete ventricosum) to imponująca roślina tropikalna z rodziny bananowatych (Musaceae), pochodząca z górzystych regionów Afryki Wschodniej i Etiopii. Posiada gigantyczne liście o długości do 6 metrów z wyraźnym czerwonawym nerwem głównym. Jest uprawiana od ponad 10 000 lat jako podstawowy pokarm dla około 20 milionów Etiopczyków. Choć przypomina bananowca, jej owoce są niejadalne — to nibyłodyga, korzeń i kwiatostan dostarczają bogatej w skrobię sfermentowanej żywności zwanej kocho.

Enterolobium contortisiliquum

Enterolobium contortisiliquum

Tamboril to drzewo rodzime dla brazylijskiego Lasu Atlantyckiego i Cerrado, należące do rodziny bobowatych (Fabaceae). Może osiągać od 20 do 35 metrów wysokości, a jego pień dorasta do 1,6 m średnicy. Słynie z szerokiej korony w kształcie parasola oraz zdrewniałych, zakrzywionych i pustych owoców, które przypominają ludzkie lub małpie ucho (stąd nazwa „ucho małpy”). Jest to szybkorosnący, liściasty gatunek pionierski, który wytwarza małe, białe, kuliste kwiaty między zimą a latem. Jest szeroko wykorzystywany w reforestacji, zadrzewianiu miast oraz w architekturze krajobrazu na dużych obszarach.

Dzwonkówka jedwabista

Entoloma sericeum

Entoloma sericeum, w języku polskim znana jako dzwonkówka jedwabista, to niewielki gatunek grzyba występujący głównie na trawnikach, pastwiskach i w ogrodach. Jego kapelusz ma barwę ciemnobrązową lub szarobrązową, posiada jedwabisty połysk i jest higrofaniczny, co oznacza, że zmienia kolor pod wpływem wilgoci. Blaszki są początkowo szarobiałe, a wraz z dojrzewaniem zarodników przybierają różowy odcień. Należy pamiętać, że choć nie jest to grzyb śmiertelnie trujący, może powodować dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dlatego nie nadaje się do spożycia.

Wallaba

Eperua falcata

Eperua falcata to drzewo z lasów deszczowych należące do rodziny bobowatych (Fabaceae), pochodzące z północnej części Ameryki Południowej, głównie z Gujany (Gujana Francuska, Surinam, Gujana) oraz północnej Brazylii (Amapá). Dorasta do 35 metrów wysokości, posiada szarobrązową korę oraz pierzasto złożone liście składające się z 2-4 par jajowatych listków o długości ok. 18 cm. Jego dzwonkowate kwiaty o czerwonych płatkach, zwisające w długich kwiatostanach, są wyjątkowo dekoracyjne, a dojrzewające, różowofioletowe strąki w kształcie szabli po otwarciu potrafią wystrzelić nasiona na odległość do 30 metrów. Drzewo to często tworzy czyste drzewostany na białych piaskach kwarcowych, w lasach nadrzecznych i bagiennych, aż do wysokości 700 m n.p.m. Czerwonobrązowa twardziel drewna jest niezwykle trwała i dzięki naturalnej odporności na grzyby wykorzystywana jest do budowy pali, gontów oraz słupów telegraficznych.

Orchidea Krucyfiksowa

Epidendrum

Epidendrum to jeden z największych rodzajów storczyków, obejmujący około 1500 gatunków pochodzących z neotropikalnych regionów Ameryki Środkowej i Południowej. Powszechnie nazywany orchideą krucyfiksową (zwłaszcza gatunek E. radicans), tworzy grona drobnych, gwiazdkowatych kwiatów w żywych odcieniach czerwieni, pomarańczu, żółci, różu i bieli. Jest wyjątkowo odporny i łatwy w uprawie, co czyni go idealnym wyborem dla początkujących miłośników storczyków.

Epidendrum rzęskowate

Epidendrum ciliare

Epidendrum ciliare, powszechnie znane jako epidendrum rzęskowate, to zachwycający storczyk epifityczny pochodzący z Meksyku, Ameryki Środkowej, Karaibów i północnej części Ameryki Południowej. Rośnie na drzewach i wychodniach skalnych w wilgotnych lasach na wysokościach 500–1000 metrów n.p.m. Roślina wytwarza wydłużone, cylindryczne pseudobulwy o długości 10–20 cm, zwieńczone 1–2 błyszczącymi, podłużnymi liśćmi. Jej gwieździste kwiaty słyną z drobno postrzępionej białej warżki oraz eleganckich, zielonkawo-żółtych działek kielicha i płatków, kwitnąc zazwyczaj zimą. Gatunek ten, uprawiany od dawna, jest ulubieńcem entuzjastów storczyków ze względu na efektowne, pachnące kwiaty i stosunkowo łatwą pielęgnację.